Bizar. Plotseling is Duitsland schuldig aan alle ellende in de wereld. Volgens de Franse minister van financiën Christine Lagarde is het Duitse overschot op de handelsbalans een probleem voor de rest van Europa. Duitsland zou het moeten aanpakken, bijvoorbeeld door de belasting te verlagen, zodat Duitsers meer gaan consumeren.
Lagarde krijgt impliciete bijval uit onverwachte hoek. De Economist wijdde afgelopen week het omslagartikel aan de Duitse schraperigheid en de ernstige gevolgen daarvan voor de tekortlanden in Europa. Martin Wolf schreef deze week in een warrig commentaar in de Financial Times dat Duitsland door de Europese tekortlanden te dwingen hun concurrentiepositie te verbeteren en tekorten te verminderen, Europa in de deflatoire spiraal brengt.
De Huffington Post schreef: “Germany, the world's second greatest surplus country, continues to restrain demand at home, while subsidizing its high end export engines”, en plaatste Duitsland in hetzelfde kamp als wisselkoersmanipulator China. Alleen als Duitsland zelf meer gaat uitgeven is het zinnig om over de tekorten van Portugal, Italië, Ierland, Griekenland en Spanje (de PIIGS) te klagen.
De critici noemen Nederland niet, maar ook wij moeten ons aangesproken voelen. Nederland heeft ook een structureel overschot op de handelsbalans, dus ook wij zouden eigenlijk meer bordeauxwijn en Griekse olijfolie moeten kopen, voordat we andere landen verwijten op te grote voet te leven.
Gelukkig dan maar dat de kritiek op Duitsland (en Nederland) op een misverstand berust. Lagarde, Wolf en al die anderen hebben maar half opgelet tijdens het college internationale economie.
Wat ze goed hebben begrepen is dat tekorten op de handelsbalans en nationale spaartekorten altijd samengaan. Een land dat meer importeert dan het exporteert, verbruikt meer dan het produceert. Dat betekent dat zo’n land meer uitgeeft dan het verdient. Of te wel: er wordt per saldo geleend. De som van besparingen van burgers, bedrijven en overheid is negatief. Een nationaal spaartekort en een handelsbalanstekort zijn eigenlijk hetzelfde.
Dus het klopt dat als de Grieken en Fransen op minder grote voet gaan leven, de handelstekorten minder worden. En dat kan alleen als Duitsland minder exporteert.
Maar het is dwaas om via boekhoudkundige noodzakelijkheden conclusies te trekken over schuld en onschuld. Natuurlijk hoort bij lagere spaartekorten in het zuiden van Europa, lagere handelsbalansoverschotten in het noorden, maar daar hoeven de Duitsers hun belastingen echt niet voor te verlagen en hun begrotingstekort echt niet voor op te blazen.
Het kan zoveel simpeler: het tekortland pakt het begrotingstekort aan, door bezuinigingen en/of belastingverhoging. De bestedingen nemen af, dus ook de import (prima, het land leefde immers op te grote voet). De export van Duitsland zal dalen, het handelsoverschot verminderd en per definitie het spaaroverschot ook.
De oplossing moet beginnen bij de bron van het probleem. Dat is de bestedingsdrift in Zuid-Europa, niet de spaarzin van het noorden.
Lagarde gedraagt zich als een shopaholic met enorme betalingsachterstanden, die haar spaarzame tante de schuld geeft van de financiële problemen. Als de tante niet zoveel zou sparen, kon zij niet zoveel lenen.
Gisteren zei ik er bij RTL-Z dit over: (filmpje)
Laatste reacties